مدتها پیش خیلی دنبال سیر و سلوک بودم . قبل از اینکه قرآن و نهج البلاغه رو بخونم  دنبال کتاب امالی شیخ صدوق و بحارالانوار و اینجور کتابها بودم تا اینکه یه روز پدر بزرگوارم که من به عنوان عالمی غریب می شناسمش به من گفت : عزیزم راه رستگاری خیلی راحتتر از این حرفهاست اینقدر لازم نیست این در اون در بزنی خدا تو کتابش (آیه سوم سوره بقره) گفته :

الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ ﴿3﴾

خلاصه اینکه میفرماید: ۱-مومنان کسانی هستند که به غیب ایمان دارند

۲- نماز رو برپا میدارند

۳- از آنچه که به اونا داده میشه انفاق می کنن

بعد تو آیه ۵ میفرماید اینان رستگارانند

به همین سادگی